یہ قدم تا عشق

ای به راهت لب هر پنجره یک جفت نگاه من چرا اینقدر ازآمدنت مایوسم؟

رز اول که دیدمت گفتم آنکه روزم کند سپید این ست

خبر داری که شهری روی لبخند تو شاعر شد؟؟؟

دوباره نیمه شب ست و خودت که میدانی من و خیال تو و این سکوت طولانی

پای بندم به آن بندی که برپای دلم بندی

میترسم از تو بنویسم ، یک جهان عاشقت شود

و سرانجام کسی خواهد آمد و با مهربانی هایش به تو نشان خواهد داد که تو قبل از دیدن او هرگز زندگی نکرده ای

گوشه ای افتاده بودم عشق دستم را گرفت

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست می رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست می نشینی روبه رویم خستگی در میکنی چای می ریزم برایت توی فنجانی که نیست باز میخندی و میپرسی که حالت بهتر است؟ باز میخندم که خیلی...! گرچه میدانی که نیست شعر میخوانم برایت واژه ها گل می کنند یاس و مریم می گذارم توی گلدانی که نیست چشم می دوزم به چشمت، می شود آیا کمی دست هایم را بگیری بین دستانی که نیست؟ وقت رفتن می شود با بغض می گویم نرو پشت پایت اشک می ریزم در ایوانی که نیست میروی و خانه لبریز از نبودت میشود باز تنها میشوم با یاد مهمانی که نیست رفته ای و بعد تو این کار هر روز من است باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست ...

صد بار برگردم عقب باز انتخابت میکنم